ความสุขและกำลังใจของครู

"ครูขาเมื่อกี้ครูไปไหนมาคะ ลูกคิดถึ้ง คืดถึง" นันดิณีฉอเลาะครูด้วยเสียงออดอ้อนเพราะชั่วโมงที่ผ่านมาดิฉันหายไปจากห้องคือชั่วโมงของครูท่านอื่น ดิฉันยิ้มและตอบเด็กว่า "ครูไปฉีดวัคซีน 2009 มาค่ะ ทางโรงพยาบาลเขาแจ้งมาให้ครูไปฉีดทุกคนเลยจ้ะ" ภัทรจิราวดีรีบเยี่ยมหน้ามาอ้อนด้วยเสียงหวานๆว่า "ดีสิค่ะครูขาแม่บอกว่าฉีดวัคซีนจะทำให้แข็งแรง ครูจะได้ไม่ตายเร็ว ครูจะได้อยู่กับลูกนานๆ ลูกรักครูค่ะ" ทุกครั้งที่ได้ยินประโยคอย่างนี้ดิฉันรู้สึกตื้นตันน้ำตาเอ่อเบ้าตาตลอดเวลา ความบริสุทธิ์ใจและความไร้เดียงสาของพวกเขาคือกำลังใจที่ทำให้ดิฉันคิดสู้และอยากเป็นครูอยู่จนตราบจนเท่าทุกวันนี้ มีพี่ๆหลายๆคนเคยถามดิฉันว่า "ทำไมองุ่นจึงกอดเด็กได้ทุกคนทั้งๆที่เด็กบางคนเหม็นคาวและมีน้ำมูกน้ำตาไหลตลอดเวลา" ดิฉันตอบพี่ๆเขาไปว่า "ถ้าดิฉันรักที่จะให้เด็กกอดแล้วดิฉันต้องกอดเด็กให้ได้ทุกคนโดยไม่มีการยกเว้น"ปกตินิสัยของดิฉันก็คือไม่ว่าลูกใครห้องไหนก็สามารถกอดดิฉันได้ตลอดเวลาทุกครั้งที่กอดดิฉันไม่เคยลืมที่จะส่งผ่านความรักความเมตตาไปให้เด็กทุกๆคน ดิฉันรู้ว่าเด็กๆก็สามารถรับความรู้สึกนั้นได้เฉกเช่นเดียวกัน ตั้งแต่ดิฉันลงปอหนึ่งทุกวันดิฉันจะได้รับฟังประโยคที่ชื่นใจอยู่ตลอดเวลา วันก่อนเหมามายืนใกล้ๆดิฉันแล้วจ้องมองหน้าดิฉันด้วยสายตาละห้อยพร้อมทั้งพูดว่า "ครูครับครูจะตายไหมครับ" ดิฉันสบตาเด็กแล้วยิ้มให้ ดิฉันถามต่อไปว่า"ทำไมล่ะจ้ะลูก" "ลูกฝันไปว่าครูโดนฆ่าตายลูกตื่นมาร้องไห้ลูกบอกแม่ว่าลูกไม่อยากให้ครูตายลูกรักครูครับ"ดิฉันฟังแล้วรู้สึกสะอึกและซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก ถัดมาอีกวันดิฉันคุยกับครูบางท่านแล้วเกิดโต้เถียงกันนิดหน่อยเด็กนั่งจ้องมองอย่างเขม็งเมื่อครูท่านนั้นเดินจากไปเด็กสองสามคนวิ่งมาที่โต๊ะดิฉันอย่างรวดเร็วแล้วพูดกับดิฉันว่า"ครูครับลูกไม่ชอบครูเมื่อกี้เลยเขาว่าครูทำไมครับ ถ้าเขาทำอะไรครูลูกจะช่วยครูครับ ครูไม่ต้องกลัวนะ" "ลูกก็ไม่ชอบเขาค่ะครูต่อไปลูกจะไม่ทักครูคนนั้นอีกแล้ว" ดิฉันต้องรีบอธิบายให้ลูกๆฟังว่าครูไม่ได้ทะเลาะกันแค่พูดกันเสียงดังนิดหน่อยเหมือนลูกเวลาคุยกับเพื่อนๆไงค่ะเด็กๆเลยเข้าใจและกลับไปนั่งยังที่เดิม ทุกวันศุกร์ดิฉันจะได้เห็นถึงความรักและไร้เดียงสาของเด็กตัวน้อยๆ ประโยคที่พวกเขามักจะพูดกับดิฉันคือ "ครูขาลูกไม่อยากให้มีวันศุกร์เลย ลูกอยากมาโรงเรียนทุกวัน ลูกจะได้เจอครู ลูกรักครูค่ะ" ทั้งผู้หญิงผู้ชายพยายามพร่ำเวียนมาบอกเล่าความรู้สึกให้ครูอย่างดิฉันฟังจนดิฉันรู้สึกอิ่มกับความรักที่เด็กๆคอยเติมเต็มให้ตลอดเวลา นี่คือความรักและความจริงใจที่เงินกี่หมื่นกี่พันล้านก็ไม่อาจจะหาซื้อได้ สิ่งที่จะแลกซื้อกับเขาได้ก็คือความรักและความปรารถนาดีที่ครูมีให้ด้วยความจริงใจเท่านั้นเอง

ลองของ

วันแรกของการเปิดภาคเรียน ลูกศิษย์ตัวน้อยๆของดิฉันนั่งกันหน้าสลอน หน้าตาบางคนเขรอะด้วยน้ำตาและขี้มูกไหลเป็นทาง "กูไม่เรียน กูไม่เรียน กูจะกลับบ้าน" เด็กผู้ชายร่างโตคนหนึ่งแผดเสียงร้องขึ้นสุดเสียงหน้าห้องเรียน ดิฉันชะโงกหน้าออกไปมองเห็นผู้หญิงร่างอ้วนป้อมคนหนึ่งฉุดกระชากลากถูเด็กผู้ชายคนนั้นพร้อมทั้งสะบัดมือจากการเกาะกุมของเด็กตัวน้อย เด็กผู้ชายคนนั้นรีบวิ่งไปเหนี่ยวรั้งแขนแม่ทุกคราครั้งที่แม่สะบัด สักพักหนึ่งดิฉันเห็นผู้หญิงอีกคนหนึ่งซึ่งคงสนิทกันกับแม่เด็กมาดึงตัวเด็กไว้แล้วแม่ของเด็กคนนั้นก็รีบวิ่งไปสตาร์ทรถจักยานยนต์บึ่งออกไปทันที ดิฉันรีบวิ่งเข้าไปช่วยผู้หญิงคนที่ดึงเด็กไว้เพราะเธอตัวเล็กต้านแรงเด็กไม่อยู่ ดิฉันเข้าไปกอดเด็กเต็มตัวน้ำมูกน้ำตาเด็กไหลเป็นทางเลอะเสื้อและกระโปรงดิฉันทั้งตัว ดิฉันก้มหน้าลงไปพูดกับเด็กว่า "อยู่กับครูนะลูก ไม่ต้องร้องครูไม่ทิ้งหนูหรอก" คำตอบที่ได้รับคือเสียงกรีดร้องสุดเสียงและตะโกนใส่หน้าดิฉันว่า "กูไม่เรียน กูไม่อยู่กับมึง" ดิฉันพูดกับเด็กอีกครั้งว่า "ไปเข้าห้องเรียนกับครูนะลูก"เด็กหันมาตวาดใส่ดิฉันอีกด้วยเสียงอันดังว่า"กูไม่ไป กูไม่เรียน" ดิฉันพยายามประคองเด็กไม่ให้ห่างกายเพราะผู้หญิงอีกคนปล่อยมือจากเด็กและจะทยอยกลับบ้านเหมือนผู้ปกครองคนอื่นๆ เด็กผู้หญิง4-5 คนเริ่มร้องไห้ตามผู้ปกครอง ดิฉันพยายามต้อนเด็กเหล่านั้นให้มาอยู่ใกล้ๆและชวนพูดคุยจนเด็กเหล่านั้นเริ่มสงบและมีปฏิกริยาตอบรับในทางที่ดียกเว้นเด็กผู้ชายที่ชื่อณัฐวุฒิที่ยังคงกรีดร้องอยู่ตลอดเวลา เสียงออดดังขึ้น ดิฉันพานักเรียนทั้งชั้นไปเข้าแถวพร้อมเพรียงกันพร้อมทั้งณัฐวุฒิซึ่งเดินกรีดร้องและดิ้นขลุกขลักไปมาในอ้อมแขนของดิฉัน สักพักหนึ่งเมื่อนักเรียนพันกว่าคนเริ่มร้องเพลงชาติ ณัฐวุฒิลงไปนอนเกลือกกลิ้งและตะโกนกลบเพลงชาติขึ้นว่า "กูไม่เรียน กูจะกลับบ้าน" ทุกคนหันมามองและอมยิ้มตามๆกัน ดิฉันซึ่งยืนใกล้ณัฐวุฒิตลอดเวลารีบบอกว่า "ไม่เรียนก็ไม่เป็นไรลูก เดี๋ยวเราไปแอบนั่งดูเพื่อนเรียนก็แล้วกันนะ" เมื่อถึงเวลาเดินแถวเข้าห้องเรียนณัฐวุฒิไม่ยอมเดินตามดิฉัน แต่กลับนอนเกลือกกลิ้งเอาเท้าทั้งสองข้าถีบดินไปพลางอยู่หน้าเสาธง ครูท่านใดมาชวนก็ไม่ยอมเข้าห้องเรียน ท้ายสุดดิฉันจึงจำใจยอมให้นั่งอยู่อย่างนั้นเพราะเด็กๆอีกสี่สิบกว่าคนอยู่ในห้องเรียนเรียบร้อยแล้ว ดิฉันจึงต้องวิ่งเข้าวิ่งออกนอกห้องอยู่ตลอดเวลาเพราะกลัวเด็กจะหนีไปที่อื่น อากาศเริ่มร้อนขึ้น ดิฉันแอบหันไปมองดู ณัฐวุฒิเดินร้องไห้เสียงเบาๆเข้ามานั่งใต้ชายคาหน้าห้องเรียน ดิฉันแกล้งทำไม่สนใจแล้วชวนเด็กร้องเพลงและเล่นเกมกันต่อไป นักเรียนทุกคนหัวเราะเฮฮากันอย่างสนุกสนาน เมื่อถึงเวลาพักระหว่างคาบนพเดชกระซิบบอกดิฉันว่า"เดี๋ยวลูกจะพาเซฟมาเข้าห้องเองครับ" ดิฉันยิ้มให้นพเดชและพูดว่า"ดีมากครับลูก" เมื่อถึงเวลาเรียนดิฉันเริ่มบทเรียนใหม่ด้วยเพลง ดิฉันเห็นเซฟรีบวิ่งตามนพเดชเข้ามาอย่างกระมิดกระเมี้ยนพร้อมทั้งนั่งลงใกล้ๆนพเดช สิ่งที่ดิฉันเห็นต่อมาก็คือเด็กผู้ชายที่ชื่อเซฟลุกขึ้นร้องเพลงและเต้นรำอย่างสนุกสนานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นในช่วงเช้าของวันนั้น ดิฉันเห็นแล้วแอบขำในใจนี่ล่ะความบริสุทธิ์และไร้เดียงสาของเด็กปอหนึ่งห้องดิฉันล่ะ

ทางที่ครูเลือก

"เปิดเทอมใหม่นี้ใครอยากสอนชั้นไหนบ้างบอก ผ.อ.ได้นะ" เสียง ผ.อ.แว่วมาในโสตประสาทดิฉันสะดุ้งตื่นจากภวังค์ ดิฉันนิ่งคิดตรึกตรองในใจทุกระดับชั้นดิฉันสอนมาหมดแล้วตั้งแต่ระดับอนุบาล 1 - ม.3 (ในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา)ทุกระดับชั้นมีความยากง่ายที่แตกต่างกันไป แต่ระดับชั้นที่ต้องใช้ความอดทนอดกลั้นใช้ความพยายามและใช้เวลามากที่สุดเพื่อที่จะทำให้เขาอ่านให้ออกเขียนให้ได้คือระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 เสียง ผ.อ.สำทับขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งว่า "องุ่นอยากสอนคอมพิวเตอร์ต่อใช่ไหม" สองปีที่ผ่านมาทางโรงเรียนได้ให้ดิฉันสอนคอมพิวเตอร์เพราะดิฉันพอมีความสามารถอยู่บ้าง(ทั้งๆที่ดิฉันจบวิชาเอกภาษาไทย) ดิฉันนิ่งคิดอีกอึดใจแล้วตัดสินใจตอบ ผ.อ.ด้วยความเด็ดเดี่ยวว่า "องุ่นขอสอน ป.1 ได้ไหมคะ เพราะอีกไม่กี่วันเราจะได้ครูใหม่แล้วน้องใหม่เดี๋ยวนี้ส่วนมากจะเก่งคอมฯ องุ่นขอลง ป.1 เพราะห้องป.1/4 ยังไม่มีครูสอน ได้ไหมคะ ผ.อ." ผ.อ.ยิ้มอย่างผู้ใหญ่ใจดีและตอบว่า"ถ้าเป็นความต้องการของลูกน้อง ผ.อ.ก็ไม่ขัดหรอกครับ" ลึกๆในใจไม่มีใครรู้หรอกว่าเพราะอะไรที่ดิฉันต้องเลือกในสิ่งที่ยาก ความไม่รู้ของนักเรียนถึง45 คน ที่ครูอย่างดิฉันต้องต่อสู้และนำพาเด็กๆเพื่อให้อ่านให้ออกเขียนให้ได้ ยิ่งเด็กในชนบทด้วยแล้ว นักเรียนชั้น ป.1 คือชั้นที่เพิ่งเริ่มอ่านและเริ่มเขียนจริงๆ จังๆ ทั้งหมดต่อไปนี้คือความในใจของแม่คนหนึ่งที่มีลูกเรียนไม่เก่งเท่าที่ควรแต่โชคดีลูกค่อนข้างรักดีมีมารยาทเรียบร้อยถึงแม้ลูกเรียนไม่เก่งแต่แม่ก็ภาคภูมิใจที่เดินไปทางไหนก็ตามคุณครูทุกท่านที่เจอแม่ก็ชมลูกให้แม่ฟังตลอดเวลาว่าลูกเป็นเด็กดีมาก วันนี้แม่คนนี้อยากสะสมบุญให้ลูก โดยการที่แม่พยายามทำอะไรที่ยากๆโดยเฉพาะการทำให้ลูกๆในห้องทั้งหมดของแม่อ่านออกและเขียนได้ทุกคนนั่นคือความหวังอันสูงสุดของแม่คนนี้

ขอคารวะมาด้วยใจ...แด่ พ.อ.ร่มเกล้า ทหารหาญ ผู้บาดเจ็บและครอบครัว

ดิฉันไม่ได้รู้จักทหารกล้าและท่าน พ.อ.ร่มเกล้า ธุวธรรมเป็นการส่วนตัวเลยแต่พอที่จะทราบประวัติของท่านจากหนังสือต่างๆที่กล่าวชื่นชมคุณความดีของท่านและที่สำคัญสุดที่ทำให้ตัวดิฉันศรัทธาและและเคารพท่านที่สุดก็เพราะท่านเป็นทหารท่านหนึ่งที่รักชาติและราชบัลลังก์ยิ่งกว่าชีวิตของท่านเอง ท้ายสุดของชีวิตท่านท่านได้พิสูจน์ให้พวกเราชาวไทยได้ประจักษ์กับสายตาแล้วว่าท่านรักชาติยิ่งกว่าชีวิตของท่านจริงๆ

ภาพเหล่าทหารวิ่งเข้ามาหามท่านแล้วทุกคนร่ำร้องเรียกหากันและกันเพื่อช่วยเหลือท่านและเหล่าทหารกล้าเหล่านั้น ภาพที่พวกทหารโดนกระทำย่ำยี ภาพทหารวิ่งหนีโดยปราศจากอาวุธและหลายคนเข้าไปรุมทำร้ายมันบาดความรู้สึกของดิฉันเหลือเกิน น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาทุกคราครั้งที่ดูข่าว พวกเราเจ็บแทนพวกท่านเหลือเกิน ถ้าเพื่อปกป้องชาติและราชบัลลังก์แล้วดิฉันก็เป็นบุคคลคหนึ่งที่ไม่เคยกลัวแม้แต่คำว่า "ตาย"

มโนมอบพระผู้ เสวยสวรรค์

แขนมอบถวายทรงธรรม์ เทิดหล้า

ดวงใจมอบเมียขวัญ และแม่

เกียรติศักดิ์รักข้ามอบไว้ แก่ตัว

ด้วยรักศรัทธาและขอคารวะทหารกล้ามาด้วยใจทั้งหมดที่มี

ผู้ไม่หวังดีต่อแผ่นดิน

ทหารดีหลายคนล้มจมกองเลือด มันยังเดือดรุมทุบตีรี่เข้าใส่
วิ่งสุดตีนปีนรั้วหนีรี่เข้าไป นี่หรือใจอมนุษย์สุดแสนเลว
เอากฎหมู่สู้กฎหมายใครสอนสั่ง มิหยุดยั้งประณามไทยให้จมเหว
ปดมดเท็จเชิดหน้าไปไอ้คนเลว ชาติแหลกเหลวลงทุกวันพวกจัญไร
เมื่อไหร่หนอคิดตอบแทนแผ่นดินเกิด ตัวเองเริ่ดหรูมีที่อาศัย
หาประโยชน์จากทั่วแคว้นแผ่นดินไทย มิหนำใจยังให้ร้ายกับแผ่นดิน
สักวันหนึ่งกรรมที่สร้างกางปีกอุ้ม จะขยุ้มคนเลวทรามให้หมดสิ้น
ชดใช้กรรมเพราะทำเลวต่อแผ่นดิน ก่อนจะสิ้นลมหายใจอีกไม่นาน

หาดใหญ่บ้านเรา Hatyai Ice Dome (นำมาฝาก)ต่อ

Hatyai Ice Dome

ดิ้นด้วยกัน....มันส์จริงๆ

ด้วยรัก....ด้วยหวงห่วงกัน

เรารัก.......พระนเรศวร

แด่มิตรภาพที่ยิ่งใหญ่...เหนือคำบรรยาย

เหรียญนี้...ที่ครูให้
เมื่อครูได้ทราบข่าวจากเขตพื้นที่การศึกษาว่าศิษย์น้อยๆของครูได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนไปแข่งขันทักษะทางด้านวิชาการกลุ่มสาระวิชาคอมพิวเตอร์โปรแกรม E-book ช่วงชั้นที่ 2 ระดับภาคที่จังหวัดนครศรีธรรมราช ความรู้สึกตื่นเต้นประหม่ากดดันและเครียดประเดประดังกันมาอย่างบอกไม่ถูก แต่ขึ้นชื่อว่าครูแล้วต้องสามารถและทำได้ทุกอย่างถึงแม้ว่าตัวครูเองจะจบแค่ปริญญาตรีวิชาเอกภาษาไทยก็ตามที วันที่เดินทางไปเข้าแข่งขันครูรู้สึกเครียดอย่างบอกไม่ถูก เมื่อครูนำนักเรียนเข้าไปทุกคนหันมามองเป็นตาเดียวกันและสอบถามกันเป็นการใหญ่เพราะศิษย์รักของครูทั้งสามคนเป็นนักเรียนแค่ชั้น ป.4 เป็นทีมที่อายุอ่อนสุดและตัวเล็กกว่าใครเพื่อน (ช่วงชั้นที่ 2) ครูที่ปรึกษาของทีมอื่นๆจึงได้ให้ความสนใจเป็นพิเศษ หลายๆทีมนำอุปกรณ์เสริมหลากหลายชนิดมา แต่ตัวครูเองไม่ทราบเพราะไม่เคยเข้าร่วมแข่งขันจึงไม่ได้นำอะไรมาเลย(เอามาแต่ตัวโปรแกรมที่เข้าแข่งขัน) ใจของครูเริ่มห่อเหี่ยวแต่ก็พยายามฝืนยิ้มให้ศิษย์ด้วยหน้าตาที่คิดว่าสดใสที่สุดเท่าที่จะทำได้ ศิษย์ทั้งสามหันมายิ้มตอบด้วยความมั่นใจ เมื่อแต่ละเครื่องลงโปรแกรมและทำงานไปได้ประมาณ 15 นาที กรรมการท่านหนึ่งเดินสะดุดปลั๊กเครื่องคอมของทีมศิษย์ของครู(ครูนั่งดูจากตู้กระจกซึ่งสามารถมองเห็นด้านหลังของคอมพิวเตอร์ทุกตัว) ใจของครูหล่นวูบไปตามกระแสไฟฟ้า กรรมการท่านที่สะดุดไม่ได้หันมามองดูในสิ่งที่ตนกระทำและเดินผ่านเลยไป ครูและแม่กา(แม่ของน้องกั๊ก)ยืนมองด้วยใจกระสับกระส่ายเวลาผ่านเลยไปสิบนาทีครูกับแม่กามองหน้ากันแล้วครูรีบตัดสินใจเคาะกระจกขออนุญาตเข้าไปในห้องแข่งขัน ครูเรียนให้กรรมการทราบถึงปัญหาที่เกิดขึ้น กรรมการจึงทำการแก้ไขให้อย่างเร่งด่วน ศิษย์น้อยๆของครูเริ่มต้นลงโปรแกรมและทำงานใหม่อย่างตั้งใจทุกครั้งที่ครูและแม่กาหันไปมองด้วยความเป็นห่วง ศิษย์ทั้งสามรีบยกนิ้วทำท่าสู้ตายให้ครูดูพร้อมทั้งส่งยิ้มหวานสุดขีดมาให้ครูอย่างประจบประแจง ครูหันไปมองหน้าแม่กาและยิ้มให้กันด้วยน้ำตาคลอเบ้า ศิษย์รักของครูรู้ไหมจ๊ะครูแอบให้เหรียญทองจากใจตั้งแต่ครั้งแรกที่ลูกเจอปัญหาแล้วล่ะ ถึงแม้วันนี้ลูกจะไม่ชนะใคร แต่ลูกชนะใจครูตลอดเวลา สักพักกรรมการท่านเดิมเดินผ่านเครื่องของทีมศิษย์ของครูและสะดุดคอมไปแรงๆอีกหนึ่งครั้ง ครูและแม่การีบยกมือพนมอย่าให้คอมดับอีกเลยคราวนี้เกิดปาฏิหารย์คอมไม่ดับเหมือนครั้งแรกครูและแม่กาจึงโล่งอกไปตามกัน พอลูกๆทำงานไปประมาณชั่วโมงครึ่ง(กรรมการให้เวลาทำงานทั้งหมดสามชั่วโมง) ลูกๆส่งสัญญาณบอกใบ้ครูและแม่กาว่าลูกทำงานเสร็จเรียบร้อยแล้วแต่ยังไม่ได้ save ครูและแม่การีบยกหัวแม่มือชมลูกว่าเก่งลูกๆยิ้มร่าด้วยความดีใจภายในเสี้ยววินาทีคอมของลูกดับวูบไปพร้อมๆกับทีมพัทลุง ครูเหลือบตาไปมองดูนาฬิกาด้วยนำตาคลอเบ้าพร้อมที่จะไหลลงมาสู่ร่องแก้มได้ตลอดเวลา เวลายังเหลืออีกแค่หนึ่งชั่วโมงกับยี่สิบนาที ลูกๆจากทีมพัทลุงตกใจลนลานมือไม้สั่นทำอะไรไม่ถูกเพราะข้อมูลหายเกลี้ยง ลูกศิษย์ตัวน้อยของครูหน้าซีดเผือดเพราะข้อมูลหายเกลี้ยงเช่นกัน ครูหันไปส่งสัญญาณว่าไม่เป็นไรและให้สู้ตายไม่ต้องกลัวลูกยิ้มให้ครูอีกครั้งด้วยสายตาอ้อนวอนครูรู้ว่าลูกต้องการกำลังใจทั้งๆที่ครูและแม่กาน้ำตานองหน้าครูรีบวิ่งเข้าไปในห้องแข่งขันแล้วรีบเรียกคืนความมั่นใจให้ลูกๆ โดยเรียนให้กรรมการท่านทราบ ขอต่อเวลาและขอเปลี่ยนเครื่องใหม่ กรรมการไม่ได้พูดอะไรกับครูได้แต่เชิญให้ครูออกจากห้อง เมื่อครูออกมาพ้นห้องครูหันไปดูอีกทีกรรมการท่านเปลี่ยนเครื่องใหม่ให้แต่หน้าจอคอมหันหน้าเข้าฝาผนังอีกด้านหนึ่งคราวนี้ครูไม่อาจทราบได้ว่าลูกทำงานเป็นเช่นไรครูกับแม่กาก็ได้แต่ภาวนากันในใจ เมื่อลูกลงโปรแกรมเสร็จลูกทั้งสามหันมายิ้มให้ครูและแม่กาพร้อมทั้งเริ่มทำงานกันอย่างรวดเร็วและฉับไว ครูและแม่กาตกใจน้ำตาครูไหลย้อนกลับเข้าข้างในโดยไม่อยากให้ใครรับรู้ ครูหันไปปลอบแม่กาว่าครูมั่นใจว่าลูกๆของครูทำงานเสร็จทันเวลาอย่างแน่นอน (ครูไม่ได้แค่ปลอบแต่ครูมั่นใจในตัวหนูจริงๆนะลูกรัก) ลูกทำงานไปสักพักใหญ่ๆแล้วหันมาทำมือสู้ตายพร้อมทั้งยิ้มสดใสแบบคนสู้ให้ครูดูทั้งสามคน ครูกับแม่กาหันมายิ้มกันอีกครั้งพร้อมทั้งน้ำตาที่ชุ่มตาอยู่ตลอดเวลา ทุกครั้งที่ครูหันไปมองลูก ลูกๆส่งผ่านความรักและกำลังใจให้ครูตลอดเวลาจนครูต้องแอบเพิ่มเหรียญให้ลูกอีกเป็นร้อยๆเหรียญ ครูคิดว่าความรัก กำลังใจ ความสามัคคีและความปรารถนาดีต่อบุคคลอื่นเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่จะแต่งเติมชีวิตคนให้เป็นคนได้อย่างสมบูรณ์แบบ เหลือเวลาอีกประมาณสิบนาทีลูกชูมือไชโยแบบไร้เสียงให้ครู ครูและแม่การีบทำท่าตบมือยินดีให้กับลูกๆ ลูกๆทำท่าทางเต้นยึกยักด้วยความสบายใจและดีใจ ลูกขออนุญาตออกจากห้องแข่งขันครูพยักหน้ารับ เมื่อออกจากห้องลูกๆรีบวิ่งเข้ามาสวมกอดครูและแม่กาพร้อมทั้งเล่าเรื่องราวที่แข่งขันว่าง่ายและสามารถทำได้อย่างดีครูที่ปรึกษาทีมอื่นๆหันมามองและยิ้มให้ ครูรีบออกตัวและหันไปบอกพวกเขาว่าลูกดีใจที่ทำเสร็จทันเวลา เมื่อครูกลับมาถึงบ้านจึงได้ทราบข่าวว่าศิษย์คนเก่งของครูได้เหรียญทองแดงพวกเราดีใจอย่างบอกไม่ถูก ถึงแม้เหรียญทองที่ใครๆปรารถนาลูกศิษย์ของครูจะไม่ได้มาแต่เหรียญทองที่ครูมอบให้จากใจจากความรู้สึกของครูคนหนึ่งที่เห็นศิษย์ต้องฝ่าฟันปัญหาและอุปสรรคมากมาย และสุดท้ายครูและศิษย์คอยส่งผ่านความรักและกำลังใจให้แก่กันและกันอยู่ตลอดเวลา สายตาเศร้าๆที่ครูเห็น อารมณ์ที่ลูกๆตื่นเต้น เสียใจ และดีใจมันตรึงแน่นอยู่ในความทรงจำจนยากที่จะลืมเลือนไปจากใจของครูได้
ขอบคุณน้องกั๊ก น้องเหยี่ยว น้องบีม และแม่กา มากๆเลย
ด้วยรัก.........จากครูองุ่น

แด่.....พ่อหลวงของปวงชน

ภาพพ่อหลวงเสด็จตามสถานที่ต่างๆ ทรงบุกป่าฝ่าดงถนนหนทางก็แสนจะลำบากยากเข็ญ ภาพเหงื่อที่ทรงท่วมพระวรกายและไหลลงสู่พระนาสิก ภาพพระองค์ทรงเอื้อมพระหัตถ์ไปรับดอกไม้เหี่ยวๆของคุณยายท่านหนึ่ง ภาพพระองค์ทรงเหนื่อยแล้วทรงนั่งพิงรถยนต์ที่ทรงประทับ ทุกภาพบอกเล่าถึงความรู้สึกที่ติดแน่นและซาบซึ้งอยู่ในความทรงจำของดิฉันตลอดเวลา ดิฉันสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณที่พระองค์ทรงมีต่อพสกนิกรชาวไทย พระองค์ทรงเป็น King of the kings in the world ซึ่งไม่มีกษัตริย์พระองค์ใดเทียบเท่าพระองค์ได้เลย ทุกครั้งที่ดิฉันทราบข่าวว่าพระองค์ท่านทรงไม่สบาย ดิฉันก็คงเหมือนพสกนิกรของพระองค์ทุกคนคือเป็นห่วงพระองค์เป็นอย่างยิ่ง ไม่อยากให้พระองค์ไม่สบาย ไม่อยากให้พระองค์เจ็บป่วย ความเจ็บของพระองค์คือความเจ็บของพวกเราลูกๆ(ในแผ่นดิน)ของพระองค์ด้วย ทุกๆคืนดิฉันได้แต่ภาวนาไหว้พระสวดมนต์อ้อนวอนต่อเทพเทวดาฟ้าดินและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายให้ปกป้องคุ้มภัยพระองค์และให้พระองค์จงทรงมีพระชนม์มายุยิ่งยืนนานเป็นมิ่งขวัญของพสกนิกรชาวไทยตราบนานเท่านาน ดิฉันอยากบอกพ่อหลวงว่าพวกเรารักและเทิดทูลพระองค์ยิ่งกว่าชีวิตของพวกเราเอง ไม่ว่าพระองค์จะเป็นอะไรดิฉันคนหนึ่งละที่ยอมสละให้พระองค์ได้แม้แต่ชีวิตของดิฉันเอง และดิฉันเชื่อมั่นว่าพสกนิกรทุกคนของพระองค์ก็คงคิดเหมือนที่ดิฉันคิด

ขอพระองค์จงทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน

ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ

ข้าพเจ้า นางสุพิชญ์นันท์ ไชยพยันต์ และครอบครัว

เพราะพ่อ......คือพ่อ

เรื่องของพ่อ ตอน1

ตอนเล็กๆ เมื่อพอจำความได้ บ้านของดิฉันอยู่ในชนบทที่ห่างไกลความเจริญ เมื่อลูกวัยซุกซนอย่างพวกเราซึ่งอายุไล่เลี่ยกันเกิดไม่สบายขึ้นมาก็ต้องติดต่อกันและพลอยไม่สบายพร้อมกันทั้งสามคน และการไปหาคุณหมอในแต่ละครั้งช่างแสนลำบากยากเย็นต้องใช้เวลาเป็นวันๆกว่าจะไปถึงมือหมอได้แต่พ่อกับแม่ก็พยายามพาไปหาทุกครั้งและในแต่ละครั้งที่พวกเราทั้งสามคนไม่สบายพ่อกับแม่ไม่ได้นอนเลยต้องคอยดูแลปรนนิบัติพวกเราทั้งสามตลอดเวลาที่จำได้ติดตาก็คือทั้งพ่อและแม่จะเอาตัวดิฉัน น้องหรือไม่ก็พี่ชายกอดไว้แนบอกนอนคว่ำหน้าบนหน้าอกของท่านสลับกันไปมาตลอดทั้งคืน บางครั้งพวกเราหายใจไม่ออกแล้วร้องกระจองอแง ภาพที่ชินตาของดิฉันก็คือพ่อจะก้มหน้าลงที่จมูกของเราแล้วดูดน้ำมูกออกมาจากจมูกของพวกเราทีละคนจนพวกเราหายใจออกพ่อไม่เคยทำให้พวกเราแค่เพียงครั้งเดียวแต่พ่อจะทำทุกๆครั้งที่พวกเราหายใจไม่ออก พ่อคะหนูอยากบอกพ่อเหลือเกินว่าหนูรักพ่อที่สุดในโลกเลยค่ะ พ่อเป็นผู้ชายใจดีที่สุดในโลกเท่าที่หนูเคยเจอมา วันนี้พ่อยังมีชีวิตอยู่แต่ถึงแม้หนูไม่ได้อยู่ดูแลตอบแทนพระคุณของพ่อแต่หนูก็อยากบอกให้พ่อรู้ว่าลูกสาวคนเดียวของพ่อคนนี้รักและคิดถึงพ่อที่สุดในโลกเลยค่ะ

เรื่องของพ่อ ตอนที่2

วันนั้นจำได้ว่าฝนตกหนักทั้งวันพวกเราสนุกสนานและมีความสุขกับการเล่นน้ำฝนกันทั้งวัน พอตกกลางคืนฝนยังตกกระหน่ำอย่างแรงพวกเราทั้งสามคนพี่น้องนอนหลับสนิทอย่างสบายและไม่รู้สึกตัว ตกดึกพวกเราก็สะดุ้งตื่นพร้อมกันเพราะได้ยินเสียงหวีดอย่างแรงของลมพายุ หลังคาสังกะสีปลิวว่อนสิ่งที่พ่อกับแม่รีบทำตอนนั้นก็คือกระโดดคร่อมบังพวกเราทั้งสามคนไว้อย่างมิดชิดเพราะกลัวไม้ สังกะสีและบ้านจะถล่มใส่ พวกเราทั้งสามอบอุ่นและหายกลัวอยู่ในอ้อมกอดของพ่อกับแม่แต่พวกเรามิอาจทราบได้ว่าแม่กับพ่อโดนอะไรตีและหล่นใส่เอาบ้าง พ่อกับแม่ไม่เคยสนใจว่าตัวเองจะเป็นอย่างไรจะเจ็บหรือจะตายแต่สิ่งที่พ่อกับแม่สนใจก็คือความอยู่รอดของลูกทั้งสามคนไม่อยากให้ลูกเจ็บ ไม่อยากให้ลูกปวดและไม่อยากให้ลูกทรมาน แต่เดชะบุญพ่อกับแม่และพวกเราทั้งสามคนไม่เป็นอะไรแค่พ่อกับแม่โดนถลอกปอกเปิกนิดหน่อยแค่นั้นเอง แต่บ้านของพวกเราหลังคาและไม้หายไปหมดไม่มีเหลือ คงเหลือแต่พื้นบ้านและฝาอีกนิดหน่อยแค่นั้นเอง บางทีดิฉันก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมพ่อกับแม่ถึงรักเราได้มากมายอะไรขนาดนี้และทำไมต้องรักเรา ตอนนี้ดิฉันรู้แล้วคะว่าทำไมถึงรักเราได้อย่างไม่มีเหตุผลและมากมายอย่างนี้ ดิฉันเริ่มรับรู้ก็ตั้งแต่มีเด็กผู้ชายจอมซนสองคนเรียกดิฉันว่าแม่......ไงคะ อยากเป็นลูกของพ่อตลอดไปตราบชั่วนิรันดร์ ลูกสาวพ่อ

รู้สึกดี...ที่มีพ่อ

"รักพ่อค่ะ"

เคยเหนื่อยล้าหลายคราครั้งทั้งเติบใหญ่

พ่ออุ้มชูรักห่วงใยไม่แปรผัน
มือแห้งเหี่ยวคอยเหนี่ยวรั้งฟังรำพัน

ลูกโศกศัลย์พ่อเจ็บแปลบแสบถึงทรวง
พ่อคือผู้ยิ่งใหญ่ในใจลูก

เจ็บที่ถูกทำมาอย่าห่วงหวง
เพียงเป่ามนต์บนแผลคลายหายทั้งปวง

ลูกอย่าห่วงพ่อช่วยได้ไม่ต้องกลัว
ทุกคราครั้งนั่งข้างพ่อขอกอดแขน

อบอุ่นแน่นไม่กลัวเกรงนักเลงชั่ว
เมื่อจำจากพรากพ่อไปใจระรัว

ความขลาดกลัวเริ่มเกาะกินจนสิ้นแรง
อยากบอกรักสักหมื่นครั้งพ่อยังอยู่

ให้พ่อรู้ก่อนจิตดับลับอ่อนแสง
รักที่ลูกมีให้ไม่เปลี่ยนแปลง

ทุกหนแห่งพ่อเคียงข้างมิห่างใจ

ครู....โนรา

เผยแพร่ผลงานทางวิชาการ นายประเสริฐ ไชยพยันต์

รายงานการพัฒนาบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน
การส่งเสริมการอ่าน สาระการเรียนรู้ภาษาไทย
สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1
โรงเรียนบ้านนาม่วง
ปีการศึกษา 2551







ประเสริฐ ไชยพยันต์







สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสงขลา เขต 3
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
กระทรวงศึกษาธิการ

ชื่อผลงาน: การพัฒนาบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน การส่งเสริมการอ่าน
ชื่อผู้ศึกษา: นายประเสริฐ ไชยพยันต์
ชื่อสถานศึกษา: โรงเรียนบ้านนาม่วง
ปีการศึกษา: 2551
คำสำคัญ: บทเรียนคอมพิวเตอร์การส่งเสริมการอ่านนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1

บทคัดย่อ

การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สร้างและหาประสิทธิภาพของบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน การสางเสริมการอ่าน สาระการเรียนรู้ภาษาไทย สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบ้านนาม่วง ปีการศึกษา 2551 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการอ่านของนักเรียน

ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบ้านนาม่วง ปีการศึกษา 2551 ก่อนและหลังใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน การส่งเสริมการอ่าน สาระการเรียนรู้

ภาษาไทย สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1
3) ศึกษาระดับความพึงพอใจของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบ้านนาม่วง ปีการศึกษา 2551 ที่มีต่อบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน การส่งเสริมการอ่าน สาระการเรียนรู้ภาษาไทย สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1
ประชากรและกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบ้านนาม่วง ปีการศึกษา 2551 จำนวน 7 คน เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษา ได้แก่ 1) บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน การส่งเสริมการอ่าน สาระการเรียนรู้ภาษาไทย สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบ้านนาม่วง ปีการศึกษา 2551 2) แผนการจัดการเรียนรู้ประกอบการใช้นวัตกรรมตามหน่วยการเรียนรู้ จำนวน 7 แผน 22 ชั่วโมงรวมทดสอบก่อนเรียน – หลังเรียน และชี้แจงบทเรียน-สรุปบทเรียน 3) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการอ่านแบบอิงเกณฑ์ 3 ตัวเลือก แยกเป็นชุด ๆ ละ10 ข้อ มีค่าความยากง่าย 0.20 – 0.80 ค่าอำนาจจำแนกตั้งแต่ 0.20 ค่าความเชื่อมั่นรายชุดเท่ากับ 0.79 , 0.82, 0.86 ,0.77 และ 0..82

ตามลำดับ และ แบบสอบถามวัดระดับความพึงพอใจมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ ( Rating Scale ) จำนวน 10 ข้อ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย (m ) ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน (s ) และการทดสอบค่า t ( t – test dependent)

(2) ผลการศึกษา พบว่า:
1. ประสิทธิภาพของบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน การส่งเสริมการอ่าน สาระการเรียนรู้ภาษาไทย สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบ้านนาม่วง ปีการศึกษา 2551 มีมาตรฐานสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนด 80/80 ( 86.50/86.40)
2. หลังใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน การส่งเสริมการอ่าน สาระการเรียนรู้ภาษาไทย ผลสัมฤทธิ์ทางการอ่านนของนักเรียนชั้น

ประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบ้านนาม่วง ปีการศึกษา 2551 สูงขึ้น โดยมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .01 ค่าคะแนนเฉลี่ยหลังเรียนมีค่าเท่ากับ 32.29 ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน 6.26 ค่าคะแนนเฉลี่ยก่อนเรียนมีค่าเท่ากับ 40.57 ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน4.72
3. ระดับความพึงพอใจของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบ้านนาม่วง ปีการศึกษา 2551 ที่มีต่อบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน การส่งเสริมการอ่าน สาระการเรียนรู้ภาษาไทยโดยภาพรวมและรายข้อส่วนใหญ่อยู่ในระดับมากที่สุด
สำหรับข้อเสนอแนะที่สำคัญ ได้แก่
1. ก่อนการเรียนด้วยบทเรียนคอมพิวเตอร์ ผู้เรียนต้องศึกษาข้อแนะนำการใช้ในบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนให้เข้าใจ สามารถใช้ปุ่มและคำสั่งต่าง ๆ ในบทเรียนได้ถูกต้อง เพื่อไม่ให้ติดขัดระหว่างศึกษาบทเรียน
2. การเรียนด้วยบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน ถึงแม้ว่าจะเป็นการเรียนด้วนตนเองก็ตาม ครูก็ยังมีบทบาทในการให้ความช่วยเหลือนักเรียนที่มีปัญหาเกี่ยวกับการใช้เครื่องคอมพิวเตอร์ ดังนั้น ครูควรดูแลตลอดการเรียนการสอน หรือคอยแก้ไขข้อผิดพลาดของนักเรียน ไม่ใช่ใช้คอมพิวเตอร์
ช่วยสอนแทนครู
3. การสร้างบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนควรใช้ภาพและเสียงประกอบการเรียน ที่สื่อความหมายตรงตามความต้องการและความสนใจของผู้เรียน เพื่อให้บทเรียนน่าสนใจมากที่สุด
4. ควรศึกษาการใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ในเนื้อหาหน่วยอื่น ๆ ของกลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย หรือกลุ่มสาระการเรียนรู้อื่น ๆ ด้วย เช่น วิทยาศาสตร์ สังคมศึกษา เป็นต้น
5. ควรมีการศึกษาเปรียบเทียบผลการใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนกับวิธีการสอนแบบอื่น เช่น การสอนด้วยชุดการสอน การสอนแบบใช้สถานการณ์จำลอง หรือการสอนแบบโครงงาน เป็นต้น เพื่อศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และเจตคติต่อการเรียน และเพื่อทราบความแตกต่างของผล

การเรียนรู้

(3)
กิตติกรรมประกาศ

รายงานการพัฒนานวัตกรรมครั้งนี้สำเร็จได้ด้วยดี โดยได้รับความอนุเคราะห์ด้วยดีจากผู้มีพระคุณทุก ๆ ท่าน โดยเฉพาะนายศลใจ วิบูลย์กิจ

ผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสงขลา เขต 3 นายโสภณ นวลเจริญ และ นางอาภาภรณ์ มณีคง ผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านนาม่วง
ซึ่งได้ให้การสนับสนุนส่งเสริม สละเวลาให้คำปรึกษา และข้อเสนอแนะในการแก้ไขปรับปรุงข้อบกพร่องต่าง ๆ ผู้ศึกษาขอกราบขอบพระคุณเป็นอย่างสูง
ขอขอบพระคุณ นายคมศักดิ์ ชื่นชม นางสาวพรศิริ กองนวล นางศิริญญา สุริยะวงศ์ นางกาญจนา จองเดิม นายกมลพันธ์ แก้วเชิด นายทศพร ชิตมณี และ นางรัตยา ศรีวะปะ ที่ได้สละเวลาในการเป็นผู้เชี่ยวชาญพิจารณาตรวจสอบเครื่องมือในการศึกษา
ขอขอบคุณผู้อำนวยการ คณะครู และนักเรียนโรงเรียนอุทยานอุทิศ ที่ให้การสนับสนุนในการทดลองใช้เครื่องมือ และขอขอบคุณ

ผู้อำนวยการโรงเรียน คณะครู และนักเรียนโรงเรียนบ้านไร่ บ้านห้วยเต่า บ้านควนหรัน บ้านนาลึก บ้านควนหัวช้าง บ้านนาจวก บ้านโคกพะยอม

บ้านนาประดู่ บ้านไทยพัฒนา และ บ้านคูศักดิ์สิทธิ์ ที่ให้การสนับสนุนในการเผยแพร่นวัตกรรม
ขอขอบคุณคณะครู นักเรียนโรงเรียนบ้านนาม่วง ตลอดจนบุคลากรทุกท่านในโรงเรียนที่ให้ความร่วมมือ สนับสนุนช่วยเหลือและให้กำลังใจ และขอขอบคุณญาติพี่น้องตลอดจนเพื่อนฝูงทุก ๆ ท่านที่ให้การสนับสนุนและกำลังใจตลอดมา
ประโยชน์ที่พึงได้รับจากการศึกษาในครั้งนี้ ผู้ศึกษาขอมอบเป็นกตัญญุตาแด่ บิดา มารดา ครูอาจารย์ และผู้มีอุปการคุณทุกท่านที่มีส่วนสำคัญ

ต่อความสำเร็จในครั้งนี้



ประเสริฐ ไชยพยันต์
2552

การเผยแพร่ผลงาน นางสุพิชญ์นันท์ ไชยพยันต์

ชื่อผลงาน: การพัฒนาบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน การส่งเสริมการอ่าน
ชื่อผู้ศึกษา: นางสุพิชญ์นันท์ ไชยพยันต์

ชื่อสถานศึกษา: โรงเรียนบ้านนาลึก
ปีการศึกษา: 2551
คำสำคัญ: บทเรียนคอมพิวเตอร์การส่งเสริมการอ่านนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1

บทคัดย่อ

การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สร้างและหาประสิทธิภาพของบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนการส่งเสริมการอ่าน สาระการเรียนรู้

ภาษาไทย สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบ้านนาลึกปีการศึกษา 2551 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการอ่านของนักเรียน
ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบ้านนาลึก ปีการศึกษา 2551 ก่อนและหลังใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน การส่งเสริมการอ่าน สาระการเรียนรู้

ภาษาไทย สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1
3) ศึกษาระดับความพึงพอใจของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบ้านนาลึก ปีการศึกษา 2551 ที่มีต่อบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน การส่งเสริมการอ่าน สาระการเรียนรู้ภาษาไทย สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ประชากรและกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบ้านนาลึก ปีการศึกษา 2551 จำนวน 9 คน เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษา ได้แก่ 1) บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน การส่งเสริมการอ่าน สาระการเรียนรู้ภาษาไทย สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบ้านนาลึก ปีการศึกษา 2551 2) แผนการจัดการเรียนรู้ประกอบการใช้นวัตกรรม จำนวน 7 แผน 22 ชั่วโมงรวมทดสอบก่อนเรียน – หลังเรียน และชี้แจงบทเรียน-สรุปบทเรียน
3) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการอ่านแบบอิงเกณฑ์ 3 ตัวเลือก แยกเป็นชุด ๆ ละ10 ข้อ มีค่าความยากง่าย 0.20 – 0.80 ค่าอำนาจจำแนกตั้งแต่ 0.20 ค่าความเชื่อมั่นรายชุดมีค่าตั้งแต่ 0.77 – 0.92 และ แบบสอบถามวัดระดับความพึงพอใจมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ ( Rating Scale ) จำนวน 15 ข้อ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย (m ) ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน (s ) และ การทดสอบค่า t
( t – test dependent)

(2) ผลการศึกษา พบว่า:
1. ประสิทธิภาพของบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน การส่งเสริมการอ่าน สาระการเรียนรู้ภาษาไทย สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบ้านนาลึก ปีการศึกษา 2551 มีมาตรฐานสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนด 80/80 ( 85.30/83.40)
2. หลังใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน การส่งเสริมการอ่าน สาระการเรียนรู้ภาษาไทย ผลสัมฤทธิ์ทางการอ่านของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบ้านนาลึก ปีการศึกษา 2551 สูงขึ้น โดยมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .01 ค่าคะแนนเฉลี่ยหลังเรียนมีค่าเท่ากับ 39.67 ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 4.64 ค่าคะแนนเฉลี่ยก่อนเรียนมีค่าเท่ากับ 31.33 ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 5.94
3. ระดับความพึงพอใจของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบ้านนาลึก
ปีการศึกษา 2551 ที่มีต่อบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน การส่งเสริมการอ่าน สาระการเรียนรู้ภาษาไทยโดยภาพรวมและรายข้ออยู่ในระดับมากที่สุด

สำหรับข้อเสนอแนะที่สำคัญ ได้แก่
1. ก่อนนำบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนไปใช้ต้องศึกษาเพื่อทำความเข้าใจให้ชัดเจน
ทั้งครูและนักเรียน โดยเฉพาะครูต้องชี้แจงและให้คำแนะนำให้เข้าใจก่อนที่จะลงมือเรียน และต้องปฏิบัติตามคำแนะนำอย่างเคร่งครัด
2. ครูผู้สอนควรบันทึกปัญหา ข้อบกพร่องและข้อสงสัย ของนักเรียนไว้เพื่อใช้เป็นข้อมูลในการปรับปรุงบทเรียนให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น
3. ครูควรมีการเน้นย้ำถึงความซื่อสัตย์ ความอดทน และความมีระเบียบวินัยของนักเรียนในระหว่างศึกษาบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนด้วยตนเอง เพื่อผลประโยชน์ของผู้เรียนเอง
4. การเรียนด้วยบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน ถึงแม้ว่าจะเป็นการเรียนด้วนตนเองก็ตาม ครูก็ยังมีบทบาทในการให้ความช่วยเหลือนักเรียนที่มีปัญหาเกี่ยวกับการใช้เครื่องคอมพิวเตอร์ ดังนั้น ครูควรดูแลตลอดการเรียนการสอน หรือคอยแก้ไขข้อผิดพลาดของนักเรียน ไม่ใช่ใช้คอมพิวเตอร์
ช่วยสอนแทนครู
5. การสร้างบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนควรใช้ภาพและเสียงประกอบการเรียน ที่สื่อความหมายตรงตามความต้องการและความสนใจของผู้เรียน เพื่อให้บทเรียนน่าสนใจมากที่สุด

6. ผู้ที่เกี่ยวข้องเช่นผู้บริหารสถานศึกษา หน่วยงานต้นสังกัดควรส่งเสริมให้ครูนำบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนไปพัฒนาการเรียนการสอนให้มากยิ่งขึ้นโดยการนิเทศติดตามหรือจัดให้มีการอบรมการสร้างบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนให้กับครู เพื่อกระตุ้นให้ครูได้พัฒนากระบวน
การเรียนการสอน อันส่งผลถึงความเจริญทางการศึกษาในอนาคต
7. การสร้างบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน (CAI) ควรเลือกเนื้อหาที่เหมาะสม และขนาดของบทเรียนไม่ควรมีจำนวนมาก เพราะการใช้เวลาในการเรียนนานเกินไปทำให้นักเรียนเกิดความเบื่อหน่ายได้
8. ควรมีการสร้างบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน (CAI) ในเนื้อหาหรือสาระวิชาอื่น ๆ เพื่อใช้เป็นสื่อช่วยพัฒนาการเรียนการสอน
9. ควรมีการศึกษาเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ระหว่างการใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน (CAI) กับวิธีสอนอื่น ๆ เช่น การสอนโดยใช้เกมการเรียนจากวีดีโอเกม ชุดการเรียน บทเรียนสำเร็จรูป หรือ แบบฝึกทักษะ เป็นต้น















(4)
กิตติกรรมประกาศ

รายงานการพัฒนานวัตกรรมครั้งนี้สำเร็จลุล่วง โดยได้รับความอนุเคราะห์ด้วยดีจากผู้มีพระคุณทุก ๆ ท่าน โดยเฉพาะนายศลใจ วิบูลย์กิจ

ผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสงขลา เขต 3 นายสงวน ศรีสุข ผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสงขลา เขต 2 นายชัย เหล่าสิงห์

อดีตผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านนาลึก และ นายอำนวย ชูมาปาน ผู้อำนวยการโรงเรียนสะบ้าย้อยซึ่งได้ให้การสนับสนุนส่งเสริม สละเวลาให้คำปรึกษา และข้อเสนอแนะในการแก้ไขปรับปรุงข้อบกพร่องต่าง ๆ ผู้ศึกษาขอกราบขอบพระคุณเป็นอย่างสูง
ขอขอบพระคุณ นายคมศักดิ์ ชื่นชม นางสาวพรศิริ กองนวล นางศิริญญา สุริยะวงศ์ นางกาญจนาจองเดิม และ นายกมลพันธ์ แก้วเชิด ที่ได้สละเวลาในการเป็นผู้เชี่ยวชาญพิจารณาตรวจสอบเครื่องมือในการศึกษา
ขอขอบคุณผู้อำนวยการ คณะครู และนักเรียนโรงเรียนอุทยานอุทิศ โรงเรียนสะบ้าย้อย ที่ให้การสนับสนุนในการทดลองใช้เครื่องมือ และ

ขอขอบคุณผู้อำนวยการโรงเรียน คณะครู และนักเรียนโรงเรียนนิคมสร้างตนเองรัตภูมิ บ้านคลองเขาล้อน บ้านคลองกั่ว บ้านเกาะน้ำรอบ บ้านห้วยเต่า อุทยานอุทิศ บ้านมุนี บ้านทำเนียบ บ้านฉลุง และบ้านนาม่วง ที่ให้การสนับสนุนในการเผยแพร่นวัตกรรม
ขอขอบคุณคณะครู นักเรียนโรงเรียนบ้านนาลึก โรงเรียนสะบ้าย้อย ตลอดจนบุคลากรทุกท่านในโรงเรียนที่ให้ความร่วมมือ สนับสนุน

ช่วยเหลือและให้กำลังใจ และขอขอบคุณญาติพี่น้องตลอดจนเพื่อนฝูงทุก ๆ ท่านที่ให้การสนับสนุนและกำลังใจตลอดมา
ประโยชน์ที่พึงได้รับจากการศึกษาในครั้งนี้ ผู้ศึกษาขอมอบเป็นกตัญญุตาแด่ บิดา มารดา ครูอาจารย์ และผู้มีอุปการคุณทุกท่านที่มีส่วนสำคัญ

ต่อความสำเร็จในครั้งนี้


สุพิชญ์นันท์ ไชยพยันต์

รวมลิงค์ที่น่าสนใจ

http://www.manager.co.th/

http://mozart2002-today.blogspot.com

http://www.manager.co.th/

http://gotoknow.org/blog/computers-basic/254906

http://202.143.161.130/sk3/index.php

อีกหลายร้อยหมื่นพัน...ที่ครูนั้นแสนประทับใจ

อีกหลายร้อยหมื่นพัน...ที่ครูนั้นแสนประทับใจ
เรื่องที่ 2 ก้าวแรก...ของความเป็นครู

......."ครูบาฆูมาฆี"ก้าวแรกที่ครูได้ทำหน้าที่แม่พิมพ์ของชาติ ทุกสายตาใสซื่อบริสุทธิ์ ส่องประกายมาถึงครู
ลูกศิษย์ตัวน้อยๆมารายล้อมรอบตัวครู จนครูใหม่รู้สึกเขินอย่างบอกไม่ถูก ศิษย์ส่งเสียงเซ็งแซ่จนครูฟังไม่ได้ศัพท์ เพราะเป็นภาษาที่ครูไม่ค่อยคุ้นชินแต่ความรู้สึกรับรู้ได้ว่าศิษย์รักและตื่นเต้นกับครูคนใหม่เสียเหลือเกิน
วันแรกที่ได้ทำการสอนครูได้รับหน้าที่ให้สอนในระดับชั้นอนุบาลซึ่งนับว่าท้าทายความสามารถของครูยิ่งนัก เพราะครูต้องตีความหมายของภาษาและท่าทางอยู่ตลอดเวลา วันแรกก็รู้สึกท้อ เหนื่อย แต่ก็มีความสุขมากๆ สุขที่ได้ทำหน้าที่ของครู.....ครูผู้ให้ ให้ความรัก ความ ห่วงใย ความจริงใจ และความปรารถนาดีกับศิษย์ทุกๆคน
รุ่งเช้าของทุกวันศิษย์ตัวน้อยๆ จะยืนเกาะริมรั้วหน้าประตู สายตาแสนซื่อส่งประกายตื่นเต้นดีใจเมื่อครูขี่รถจักรยานยนต์มาถึง ทุกคนต่างวิ่งกรูมาเกาะแขนครูด้วยความดีใจ ความรัก ความห่วงใยที่ศิษย์ส่งผ่านมาทุกวี่ทุกวัน ทำให้ครูมีกำลังใจและคิดได้ว่าผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่งเมื่ออยู่ในห้วงแวดล้อมของศิษย์ตัวน้อยๆเหล่านี้ก็มีค่าได้มากมายเช่นกัน ทุกครั้งที่ครูท้อใจ ไม่มีใครต้องการหรือไม่มีใครเห็นค่า...แต่ครูก็ไม่เคยรู้สึกโดดเดี่ยวถ้ามีพวกหนูคอยอยู่เคียงข้างอย่างนี้..ตลอดเวลา ขอบคุณมากที่ทำให้ครูได้คิดและครูจะทำตัวเองให้มีค่ามากที่สุดให้สมกับคำว่า..ครู


อีกหนึ่งภาษา...ที่น่าเรียนรู้

บาฆู หมายถึง ใหม่
มาฆี หมายถึง มา
แกแจ๊ะ หมายถึง พูด


อยากส่งกำลังใจ....ให้ใครๆที่ท้อแท้
คติสอนใจ

*ถ้าเราเจองานหนักนั่นหมายถึง
โอกาสเตรียมพร้อมสู่มืออาชีพ*

*ถ้าเราเจอทุกข์หนัก
นั่นคือแบบฝึกหัด
ที่จะทำให้เราเกิดทักษะ*

$ถ้าเราเจอคำตำหนิ
นั่นคือการชี้ถึง
ขุมทรัพย์อันมหาศาล$

#ถ้าเราเจอคำนินทานั่นสะท้อนว่า
เรายังเป็นคนที่มีความหมาย#

&ถ้าเราเจอความผิดหวัง
นั่นคือวิถีทางที่ธรรมชาติ
พยายามสร้างภูมิคุ้มกัน&

@ถ้าเราเจอวิกฤตเราต้องคิดว่า
ในวิกฤตนั้นยังมีโอกาส@

#ถ้าเราถูกศัตรูกลั่นแกล้ง
เราต้องคิดว่าถ้ามารไม่มี
บารมีก็จะไม่เกิด#

@@@@@@@@@@@@@@@@@